30/08/2008

Ήμουν κι εγώ στο Καΐκι...

 

Απόψε το ευχαριστήθηκα πολύ. Περίμενα λιγότερο κόσμο μετά τη δυνατή σφαλιάρα, και το καταστροφικό αποτέλεσμα της Κύπρου, αλλά ήταν ο ένας πάνω στον άλλο. Ήταν ακριβώς όπως τις παλιές εποχές. Το αδιαχώρητο μέσα, το αδιαχώρητο έξω. Δεν μας αγγίζουν τα χρόνια. Δεν θέλουμε να είμαστε με τον νικητή. Θέλουμε να είμαστε μ' αυτόν που αγωνίζεται για τη νίκη. Σε απέκλεισε ένας Αλβανός, μερικοί Κύπριοι και ο ανύπαρκτός σου εαυτός. Χάθηκες μέσα στην αγωνιστική σου μιζέρια. Δεν βρήκες ούτε ένα μονοπάτι να δραπετεύσεις από την αγωνιστική σου ανυπαρξία. Ήσουν ορφανή από τα πλάγια ΑΕΚΑΡΑ μου.

Κι αυτή την προετοιμασία στην Αυστρία τι την θέλαμε ; Χάθηκε το Πισωδέρι ; Σχέδια, μεγαλεπήβολα σχέδια, δηλώσεις του στυλ θα τα δώσουμε όλα και θα περάσουν πάνω από το πτώμα μας και άλλα τέτοια κομψά και συ να « παλεύεις » μόνη σου. Μιλάγαμε για την πρώτη φετινή χαρά και είχαμε το δεύτερο φετινό δράμα.

Πώς να ζητήσω από τα διαφορετικά επίπεδα και από την ποικιλότροπη σκέψη των Ενωσιτών να έχουμε την ιστορική και παραδοσιακή ΑΕΚτζήδικη συμπεριφορά αύριο ; Από πού να ξετρυπώσω επιχειρήματα και να πείσω και τον τελευταίο πιτσιρίκο στο Ο.Α.Κ.Α. αύριο να μην ασχολείται με τίποτα άλλο παρά μόνο με την ενίσχυση της ομάδας και εκεί πέρα θα μου πει και κανένας πιτσιρίκος « δεν μας χέζεις ρε Μητσάρα ; ».

Θέλω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου να θυμηθώ εκείνα τα χρόνια, όσο κι αν αυτό βέβαια είναι οξύμωρο. Τα χρόνια εκείνα που στη Φιλαδέλφεια έρχονταν περισσότεροι Παναθηναϊκοί, αφού τα εισιτήρια τότε πήγαιναν κατευθείαν από την πλατεία Αμερικής στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας ( δεν υπήρχε τότε Δωματιάκι ) κι από εκεί στην απαστράπτουσα μαύρη αγορά της Ομόνοιας. Τότε που όλοι όσοι είχαν ξεγραμμένη την Α.Ε.Κ. έσπαγαν τα μούτρα τους, αφού ο Κώστας Νικολαΐδης, Γιώργος Καραφέσκος και τα άλλα παιδιά μας κρατούσαν όρθιους. Πάντα σ' αυτά τα παιχνίδια ήμασταν λιγότεροι, αλλά τα κερδίζαμε όλα μέσα κι έξω από το γήπεδο.

Που να την βρω εκείνη την Α.Ε.Κ. ; Που να την ανακαλύψω ; Που να κρύβεται ; Πόσες πίκρες και πόσες απογοητεύσεις μπορούν να εξισωθούν με την τεσσάρα στον γάβρο, με το πανηγύρι της Μίλαν, με την καμινάδα του Τσάνκο, τα δάχτυλα του Ριβάλντο ; Τέσσερα χρόνια ρε Ντέμη, τέσσερις δυνατές στιγμές όλες κι όλες. Μαζεύουμε τα κομμάτια μας τώρα κάνουμε το σταυρό μας και φωνάζουμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας, όποιος είναι Π.Α.Ο. τον κυνηγάω. Και δεν τον αφήνω να πάρει ανάσα. Τον πρεσάρω από το πρώτο λεπτό, του βάζω ένα μπαλάκι στο πρώτο δεκάλεπτο και τον αφήνω ξερό.

Μην μας πικραίνεις άλλο, ρε Α.Ε.Κ., ακόμη δεν αρχίσαμε. Μην πετάς λευκή πετσέτα από τώρα. Μη δίνεις την εντύπωση ότι είσαι ορφανή τελικά. Α.Ε.Κ. στάσου, μη συνεχίζεις τον κατήφορο. Μη σκορπάς μελαγχολία φθινοπωρινή. Μια στάση εδώ. Πρέπει να την κάνεις κι όχι να μας πικράνεις. Κι εσείς αδέρφια μου, αλήτες, πουλιά, με τα συμβόλαια τα δυνατά, με οψιόν ή χωρίς οψιόν, ρίξτε μια ματιά στις εξέδρες αύριο. Αν βέβαια έχετε το φιλότιμο να το κάνετε κι αυτό. Θα δείτε χιλιάδες ανθρώπους να περιμένουν να τους δώσετε χαρά. Μην τους γυρνάτε την πλάτη.

Δώσε μια, Α.Ε.Κ., κι άλλαξέ τα όλα. Διώξε από πάνω σου τον αγωνιστικό παχυδερμισμό και γίνε αυτή που θέλουμε. Γίνε αυτή που θέλω εγώ. Κι εσύ Ντέμη σταμάτα να κάνεις τον πρόεδρο. Γιατί μ' αυτή τη μέθοδο, θα 'ρθουν κι άλλες χειρότερες στιγμές στη διοικητική σου καριέρα. Φόρεσε μια φανέλα σαν αυτή που φόραγες τότε, άσε πάλι εκείνη τη μοϊκάνα που είχες αφήσει, και δώσε τους έτσι να καταλάβουν και που βρίσκονται και ποιανού συλλόγου την ιστορία υπηρετούν ποδοσφαιρικά. Παριστάνοντας τον πρόεδρο, θα βραχυκυκλώνεσαι μέσα από την απέραντη εναλλαγή φιλοσοφιών και πρακτικών. Δεν έχει ανάγκη η Α.Ε.Κ. από ίματζ - μέικερ, έχει ανάγκη από αυτοπεποίθηση. Στους παίκτες αυτούς που παίζουν τώρα, οφείλεις να τους κάνεις ειδικό φροντιστήριο για την ιστορία του συλλόγου. Χωρίς αυτό να υποτιμά ούτε αυτούς ούτε εσένα.

Ωραία ήταν απόψε. Και πόσα παιδιά δεν είδα μετά από τόσες μέρες. Αύριο θα 'μαστε και πάλι δυνατοί. Με ψυχή και με φωνή. Χρειάζεται όμως και λίγο μυαλό. Που αν το έχουμε αύριο στη θέση του, θα βοηθήσουμε πραγματικά και θα ανατρέψουμε τα δεδομένα.

Καλή τύχη ΑΕΚΑΡΑ μου. Τελικά έπρεπε να πάει σε άλλη ομάδα ο Δέλλας, για να τον αγαπήσω. Μπράβο ρε Τραϊανέ, συγνώμη αν σε πικράναμε, απέδειξες ότι τελικά την Α.Ε.Κ. την αγάπησες. Κάτι που αποδεικνύουν όλοι κατόπιν εορτής. Συγνώμη που δεν αναφέρθηκα σήμερα σε οτιδήποτε άλλο, αλλά όταν παίζουμε με τον Παναθηναϊκό, όλα τα άλλα πάνε περίπατο.